Poradnik techniczny

ISO 286-1 definiuje system; ISO 286-2 zawiera tabele tolerancji. DIN 7160 (wały) i DIN 7161 (otwory) to wcześniejsze odniesienia zastąpione przez DIN ISO 286-2. Są to oznaczenia standardowe, natomiast H7 i g6 to klasy tolerancji w ramach systemu.

Historia normy DIN ↗

Tabele numeryczne z dostarczonego podręcznika MechTab 3.0.1 obejmują zakres 1–500 mm oraz wszystkie dostępne klasy otworów i wałów, w tym H1–H18 i h1–h18. Gatunki różnią się w zależności od pozycji tolerancji. Opcje wyszarzone nie mają wpisu dla bieżącej średnicy. Uwzględniono górne granice pasma rozmiaru; wartości nie są ekstrapolowane. Te starsze tabele referencyjne nie stanowią certyfikowanej implementacji konkretnej edycji ISO.

Podziałki metryczne: ISO 261. Wymiary podstawowe: ISO 724. Klasy tolerancji gwintów są zawarte w ISO 965-1; to narzędzie pokazuje podstawową geometrię, a nie ograniczenia specyficzne dla klasy. Amerykańskie gwinty UNC/UNF wykorzystują ASME B1.1; Granice tolerancji 2A/2B nie są tutaj obliczane. Gwinty zunifikowane to proste gwinty mocujące 60°, a nie gwinty rurowe NPT.

ISO 724 ↗ · ASME B1.1 ↗ · Wykres skoku UNC/UNF ↗

Podstawowa geometria gwintu metrycznego 60°: średnica podziałowa d − 0,649519P; średnica wewnętrzna D - 1,082532P. Są to wymiary podstawowe, a nie granice tolerancji. Powierzchnia naprężenia rozciągającego: π/4 × (d – 0,9382P)².

Rozmiary płaskowników zależą od standardu produktu oraz rozmiaru gwintu. ISO 272 obejmuje szerokości sześciokątne na płaskownikach; poniższe kolumny ISO, DIN i JIS przedstawiają opublikowane porównania łbów śrub z Bolt Depot, a nie pełną specyfikację elementów złącznych.

T = K × F × d, z napięciem wstępnym F w niutonach i średnicą d w metrach. K jest współczynnikiem nakrętki, a nie współczynnikiem tarcia gwintu. Sama klasa wytrzymałości nie definiuje specyfikacji momentu obrotowego.